من الّا شراك باللّه ، و أن يعمل بمعصية ، ثم يزعم أنها من اللّه عز و جل « 1 » هرگز ملاقات نكند بنده مر پروردگار خود را بگناهى بزرگتر از شرك آوردن به خداى و بزرگتر از آنكه معصيت كند بنده پس گمان برد كه آن معصيت از خداى تعالى است يعنى به تقدير اوست . و عن ان انس بن مالك ، عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : لا تقوم الساعة حتى يحمل على اللّه كل ذنب عصى به « 2 » ، يعنى قائم نشود روز قيامت تا آنكه حمل بر خداى كنند كه به سبب آن عاصى شده باشند . و عنه عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : قال سمعت رسول اللّه يقول : سيأتى قوم يعملون ، و يقولون : هى من عند اللّه ، فاذا رأيتموهم ، فكذبوهم ، فكذبوهم ، فكذبوهم ، ثلاث مرات « 3 » . يعنى زود باشد كه بيايند قومى كه هر عمل كنند بگويند اين عمل از نزديك خداست پس وقتى كه ديديد ايشان را تكذيب كنيد ايشان را در آن قول تا سه مرتبه اعاده كرد . و عن أنس ، عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : انه كان يذكرنا فى آخر الزمان من الشدة و الظلم ، قال : إذا كان ذلك نشأ نشو ، يعملون بالمعاصى ، ثم يزعمون أنها من اللّه ، عليهم لحق اللعنة ، و عليهم تقوم الساعة « 4 » . يعنى زود باشد كه ياد كنند در آخر الزمان ما را از سختى و ظلم و گفت پس وقتى كه چنين باشد پيدا شوند خلقى كه عمل مىكنند به معاصى و گمان مىكنند كه اين از خداست بر ايشان لاحق مىشود لعنت و بر ايشان قيامت قائم شود . و عن الحسن أنه قرء : يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ ( زمر 61 ) فقال : هم المجوس و اليهود و النصارى و ناس من هذه الآية ، زعموا أن اللّه قدر عليهم المعاصى و عذبهم عليها ، و كذبوا و آثموا على اللّه ، و اللّه تعالى يسود وجوههم لذلك « 5 » . يعنى روز قيامت مىبينى آن جماعت را كه تكذيب كردند بر خداى عز و جل رويهاى ايشان سياه . پس گفت ايشان مجوس‌اند و يهود و نصارى و مردم‌اند از اين امت كه گمان كرده‌اند كه خداى تعالى تقدير كرده بر ايشان معاصى را و عذاب كرده ايشان را بر آن دروغ كه بستند و گناهكار شدند بر خداى تعالى سياه ساخت روىهاى ايشان را از اين جهت .

--> ( 1 ) - اين روايت را مؤلف در كتاب اسرار الامامة 162 نقل كرده است . ( 2 ) - اسرار الامامة 162 ( 3 ) - متشابه القرآن 1 / 118 ( 4 ) - ( 5 ) - اسرار الامامة 162 به نقل تفسير كبير فخر رازى 27 / 8